Безназоўнае

Селі макам усе тыя,

Што нас, вольны люд,

Не шкадуючы памыяў,

Аблівалі тут,

Барын веку дажывае,

Выгнаны Масквой,

Пан Варшаву прапівае,

Гонар панскі свой.

А мы самі, сабе самі

Ўжо гаспадары,

Малатамі і сярпамі

Звонім да зары.

Нібы пчолы ў соты з мёдам

Да свайго вулля,

Мы вяртаемся дадому,

Як адна сям’я.

На сход сходзімся і лічым,

Ці усе прыйшлі,

Хто спазніўся - прыйсці клічам

Да сваёй зямлі.

– Вы, - хтось кажа асцярожна, -

Не ўсе ў грамадзе…

– Гэй, дарогу, лях вяльможны!

Беларусь ідзе.

Грай жа, грай нам гулка, грайка,

Ад усіх рэж струн!

Не свісціць ужо нагайка,

Не гудзіць бізун.

8

Газ. «Сав. Беларусь»

у дзень выхаду яе 1000-га нумара

Трэба далей славу, што ўжо тысяч

Раз вы слаўна баранілі,

Светазарнымі агнямі вышыць,

Каб не шчэзла ў векаў пыле.

Бо цікуе злосны вораг

Тых, што спыняцца не ў часе

У сваім паходзе ў зорах

І задрэмлюць на папасе.

*

Трэба біць, у молатаў біць тысяч,

Пакуль сталь яшчэ не ўстыла,

Каб не ўздумаў у гэты час лясны сыч

Засмяяцца з вольных сілаў.

Бо цікуе злосны вораг

Тых, што спыняцца не ў часе

У сваім паходзе ў зорах

І задрэмлюць на папасе.

*

Трэба многа, яшчэ многа тысяч

Рук завабіць, рук спагадных,

Каб да сонца з сонца сцежку высеч

І спачыць у снах прынадных.

Бо цікуе злосны вораг

Тых, што спыняцца не ў часе

У сваім паходзе ў зорах

І задрэмлюць на папасе.

9

Яшчэ не ўся работа зроблена,

Не ўсё жніво у нас пажата, -

Яшчэ краіны стан пагорблены,

Як быў, застаўся ён гарбатым.

Яшчэ дзесь здрадна ласка панская

На беларускім едзе карку

І круціць з подласцю паганскаю

На свой лад нашу гаспадарку.

Яшчэ там сыты гонар ласуе

Дзявочу ўсмешку беларускі,

Далары лічачы за касаю,

Што з нашых здзёр палосак вузкіх.

Яшчэ там корна служаць мамкамі

Сястрыцы нашы і сягоння,

Ды стогнуць, мучацца пад клямкамі

Браты, як некалі ў прыгоне.

Яшчэ ўспалаюць там паднебныя

Чырвоным полымем пажары,

І будуць гінуць там патрэбныя

І непатрэбныя ахвяры.

10

Пакінем спадчыну мы для патомкаў

Інакшую ад той,

Што ўзялі мы ад продкаў на абломках

Гісторыі сваёй.

З інакшай думкай пойдзе ў свет і людзі

Патомак гэны наш:

Згібацца ўжо не будзе і не будзе

Піць з недапітых чаш.

Дасталі сцежкі, ад якіх прапасці

Маглі мы ў бяспуцці,

А кінем бітыя шляхі да шчасця,

Абы умець ісці.

На продкаў плечах паўзрасталі вежы,

Дзе торг вялі за нас,

А мы патомкам нашым кінем межы

Без ашуканскіх крас.

Яшчэ пакінулі нам асляпленне,

Пашану да пакут,

А мы пакінем песню вызвалення

І вольны бацькаў кут.

1924