Санэты

Не верыць той у моц уласнай думкі.

123

Не спадзявайся, час, што я інакшы!

Ўсе піраміды — цуд малы зусім.

На новы лад стар'ё паніцаваўшы,

Як дасягненнем, хвалішся ты ім.

Наш век кароткі. Дзіва ў тым якое,

Калі стар'ё за навіну даеш.

Здаецца нам, і мы ствараем тое,

Што створана ў мінулым часе лепш.

Навошта мне усе твае табліцы?

Мінулыя і сённяшнія дні

Ты апрануў такою небыліцай,

Што не адрозніш праўду ад хлусні.

Я кляўся ў тым, што быў і буду верным,

А на цябе увагі мы не звернем.

124

З адной калыскі шчасце і няшчасце,

Ды ў іх няма аднолькавых дарог:

Ці можна кветкай у вянок папасці,

Ці пустазельнай былкаю ў быльнёг…

Любоў мая няпэўнасці не знае,

Багацце ёй не прынясе бяды.

Яна палітыканаў абмінае

І пагарджае імі заўсягды.

Навошта ёй такія мудрагерцы,

Якія твораць на кароткі час?

Любоў жыла і будзе жыць у сэрцы,

Ў якім агонь сумлення не пагас.

А тыя ўсе бязглуздыя стварэнні

Сваёю смерцю нам дадуць збавенне.

125

Навошта мне дурацкая пашана

Цягаць над некім нейкі балдахін?

Нашто для вечнасці старацца стану,

Калі яна не йдзе далей руін?

Не бачым мы, як падхалімаў зграя

У панскі кут паўзе на жываце?

І хлеб здаровы на прысмак мяняе,

Як быццам шчасце з гаркаты расце?

О, не! Дазволь твайму аддацца сэрцу,

Прымі мой бедны, але вольны дар,

Які не быў у рабскай паняверцы,

І стань яму, як я табе, ўладар.

Прэч стукачоў! Для чыстага сумлення

Не страшны ні паклёпы, ні ганенні.

126

Мой любы хлопчык! Ты адзін-адзіны

Кіруеш часам, лічыш нам хвіліны.

Пакуль расцеш і прыгажэеш, вяне

Тваіх прыхільнікаў замілаванне.

Калі табе ўладарніца-прырода

Не хоча даць у час наступны ходу,

Дык для таго, каб хітрасцю такою

Спыніць яго уладу над табою.

Высцерагайся ты яе усё ж ткі,

Пашкадаваўшы, пакарае жорстка:

Аддасць цябе, як толькі прыйдзе рата,

Яна без жаднай літасці ў адплату.

127

Красунямі не зваў ніхто чарнявых,

Хоць сапраўды яны красуні ёсць.

Каму і хто даваў на свеце права,

Каб занядбаць такую прыгажосць?

Ад тых часін, калі красу прыроды

Нам падмяняюць фальшам штучных фарб, -

Як безназоўная, жыве урода,

Як занядбаны і забыты скарб.

Дык вось чаму і зрок маёй каханай

Пад колер гругановага крыла,

Нібы жалобаю па тых убраны,

Над кім падробка ўладу узяла.

Любоў мая ў жалобе так прыгожа,

Што не адна захоча быць такой жа.

128

Калі ты, музыка душы маёй,

Абудзіш струны музыкай дзівоснай

І ўсе лады пакорна пад рукой

Пачнуць схіляцца, — як жа мне зайздросна!

Зайздрошчу я і струнам і ладам,

Што ў пераборы ходзяць, як у танцы.

І ад спакусы чырванею сам,

Калі яны твае цалуюць пальцы.

Каб гэта доля дасталася мне —

Адчуць рукі пяшчотнай ласкатанне,

Калі яна струну узварухне

З пачуццем ласкі, шчырага кахання!

Калі ім так пашэнціла — няхай!

Аддай ім рукі, вусны — мне аддай!

129

Распуста не прыносіць духу гонар.

Пакуль не задаволена яна, -

Парушыць клятву, пазнаёміць з горам,

Абразіць, схлусіць, высмакча да дна.

Сваё спагоніць — як яе адверне.

Ізноў мы гонімся, калі міне.

Апошні розум страціць, хто хоць зерне

Спакуслівай прынады той глыне.

Як утрапёная да мэты мкнецца

І мэтай служыць для людзей сама.

У пошуках прываблівай здаецца,

У адшуканай — радасці няма.

Ніхто ж не адмаўляецца ад раю,

Цераз які у пекла ён трапляе!

130

Да зорах не падобны любай вочы,

Каралі — шмат за вусны чырваней,

Не златакосая — пад колер ночы,

А снег — бялей смугі яе грудзей.

Не параўнаць яе да руж дамаскіх, -

Бяднейшы колер твару, на руках,

І больш прыемны водар маюць краскі,

Чым ад яе духмяных вуснаў пах.

Люблю я вельмі слухаць голас мілай,

Ды ўцехі больш мне музыка нясе.

Не знаю, як багіня дзе хадзіла,

Яна ж звычайна ходзіць, як усе.

І ўсё ж, клянуся, над яе на свеце

Не адшукаеце нідзе кабецін!

131

Ты, як красуні ў нашым свеце ўсе,