Жоўтая музыка

Артымовіч Надзея

Іслач 1991 я датыкаю старанных рукапісаў Уладзімера Караткевіча каліграфія папера атрамант я пішу старым бясколерным алоўкам у маіх шуфлядах хаос свету і чытаю "Імя ружы" Эко эрудыцыя класіфікацыя мрок і чалавек імя ружы значыць імя ружы

* * * расплываецца несапраўднасць твайго позірку чарнее твой дотык .................................. улятаю ў дзяцінства (які колер мае дзяцінства?) цень дзяцінства з голай малітвай так без адказу ісці ў лагодную несапраўдную прастору што называецца проста жыццём і невыразным фрагментам згубленай фатаграфіі

* * * паэт памірае смерць гэта сон...

* * * этыкі эстэтыкі эстэтызмы літаратура не вяртаюся да Гласкі не перажываю стаю гляджу усе адвярнуліся гэта стары фільм класіка

* * * насычанае паветра жар я насычаная у 1969 годзе глытаю ўсіх што адвярнуліся ад чалавека Гласко Гайфа насычанасць зялёны сентыменталізм ашалелыя статысты невыносная спякота бягу голая

* * * люблю геамэтрычныя фігуры акрэсленыя простымі простыя збудаваныя з кропак адбіваюцца ў люстры гладка і спакойна

* * * уваходзіш у краявід з відавочным дэфэктам гэта называеш домам пажоўклай кніжкай неабходнай рэпетыцыяй перад таямнічай вандроўкай – гэты краявід з невідочным дэфектам ёсць твой

* * * у Варшаву ляцелася ў голай непрытомнасці з мокрай незапісанай карткай там шукалася ценю для безабаронных прадчуванняў цяпер бачу асіметрычнасць сэрца і першага запаху

* * * усё менш разумею са свету усё менш разумею з парогаў я была сведкай ліцытацыі апошняга верша ананімнага аўтара ён паўдакладна рысаваў у чорныя раніцы парнаграфію шклянай душы ён быў брудны і чысты чысты як першы сакавіцкі луг

* * * час уцякае час працякае немагчымасці сплятаюцца ў вузел яшчэ выбіраю паўдакладныя фарбы яшчэ знайду крыніцу...

* * * і нічога не адбудзецца было ёсць будзеі нічога я не знайшла у кніжках марах жыцці каб памерці без слоў без музыкі у маўчанні як камень кідаю перадапошні гук гэта кепскі фон час

* * * банальнасць вечара гукі (анахранічная музыка) п’еш чорнае неба асцярожна распранаеш адлеглыя адрасы

* * * учарашні сон як стары чарнавік у якім гармонія слоў і чалавека і таму гэты сон-чарнавік-верш без загалоўка

* * * мы будзем вечна жыць мы будзем вечна сніць на мяжы блакітнай імглы і неба...

Беларускія паэты ў Бельску толькі ў Бельску можна піць гарбату сказаў малады паэт Эдзік Мазько толькі ў Бельску у маўчанні чытаюцца вершы сказала васільковая Данута Бічэль і ты пабачыш у кожнай птушкі твой твар сказаў Алесь Разанаў

* * * вязень правінцыі спакойны камфорт глядзець праз акуляры на аматарскі спектакль дзе акцёры суфлёры словы словы словы вязень правінцыі спакойны так глядзець на малы тэатр – – – – – – – – – – – – – адкажы алавяны жаўнерык як першы раз забіваецца?

* * * першую літару я напісала зялёным алоўкам другую літару я напісала чорным алоўкам трэцюю літару я пішу чырвоным атрамантам я забываю стомленасць тваіх белых пальцаў я забываю жоўтую музыку „Beatles” заўтра чысты поранак

* * * вяртаюся ў доўгі парэзаны лістапад і нараджаюся ў белай лёгкай фарбе самае важнае непрыкметна адплывае ўцякае ад мяне як крокі госця ў лёгкадумнай цемры не – гэта толькі сон

* * * Віленскіе мроі плывуць – світае выспа шчасця аддаляецца і штодзень нараджаецца як новая паэтычная фраза або музыка – світае

* * * меандры напісаных слоў уводзяць часамчытача і лірычнае „я” у смяротную прастору амаль без павароту у невідочнае святло або цень вечны цень –

* * * Над Бельскам шэрае неба шэры брук шэры парог забыты музык на шэрым парозе Бельск мястэчка памежжа мястэчка бязмежжа на шэрым парозе стары музык заснуў