Аўтобус
Шрифт:
– Нешта мы хутчэй ехаць сталі, - заўважыў Антось уголас, бо за акном кусты і дрэвы мільгалі надта ж часта.
– Напужалі вадзіцеля...
– Тут не напужаешся, - адгукнуўся вадзіцель са свайго месца, - Калі пад сабой дарогу пабачыш... Дарэчы, я дарогу бачыў праз самога сябе... Хто-небудзь яшчэ гэта заўважыў?
– Я таксама празрыстым пачаў быў рабіцца, - падаў голас хлопчык-інвалід.
– У мяне нага забалела, гляджу - а праз яе відаць крэсла, а праз крэсла - дарогу...
– Як нага забалела, унучак?
– спуджана выгукнула яго бабуля.
– У цябе ж паралізаваныя ножкі, не могуць
– Балела, - настойліва адказаў хлопчык.
– І цяпер баліць...
Яго бабуля моўчкі прыкрыла рот рукой, глядзела на ногі ўнука, не адрываючыся.
– А на самай справе, чаму мы хутчэй едзем?
– адарваўся ад акна мужчына ў строгім касцюме.
– Такое адчуванне, больш за сто сорак...
– Ды не ж, - нервова адгукнуўся вадзіцель.
– Тыя ж 90 на спідометры... Не разумею я...
Загаварыў малады чалавек з ноутбукам, пачаў хрыпата, пракашляўся, пасля стаў казаць, хвалюючыся, быццам сам быў вінаваты ў тым, што адбывалася:
– Час пераходу мяняецца... ну, раней праз кожныя 10 хвілін мы вярталіся ў ранейшую кропку. А вось цяпер... праз 7... І толькі што - ужо праз 6...
– І пры чым тут рух аўтобуса?
– зацікавіўся нехта, не разумеючы.
– Ну, мы ж праязджаем пэўную адлегласць ад той кропкі... да мяжы кальца. За пэўны час. Цяпер час скараціўся, а адлегласць тая ж...
– Дык мы хутка пралятаць дарогу будзем, - роблена рагатнуў вадзіцель, тут жа спытаўся сур'ёзна: - Калі час вяртання скарачаецца пастаянна, што будзе, калі дасягне нуля?
– Не ведаю, - паціснуў плячыма малады чалавек.
– Для нас час спыніцца. Але мы рухаемся... Значыць, для назіральніка збоку набудзем светлавую хуткасць...
– Нешта ты занадта па-вучонаму... З намі што будзе?
– Дык... Адкуль жа мне ведаць? Тэарэтычна фізічнае цела не можа мець такую хуткасць... Толькі поле...
– Станем полем? Што гэта значыць? Што з намі стане?
– нервовая напорыстасць дзелавога мужчыны ў строгім касцюме была нечаканай для маладога чалавека, ён спалохана уціснуўся ў крэсла.
– Не ведаю...
– Мы што, не вернемся?
– адчайна выгукнула нервовая жанчына за Антосем, і сам ён адчуў агідны халадок страху, што стаў запаўзаць у жывот.
– Чаму вас толькі вучаць!..
– Не крычыце на яго, - раптам устала з месца жанчына ў касцюме, якая назвалася ўрачом.
– Мы ўжо прыехалі...
– Куды прыехалі? Што значыць - ужо прыехалі?
– занерваваўся мужчына, які, гэта было відавочна, сам пачаў адчуваць прорву пад сабой і немагчымасць адыйсці ўбок ад гэтай прорвы.
– Вы хіба не зразумелі?
– жанчына павярнулася да салона.
– Ніхто не зразумеў ці не хоча зразумець?
– А што тут разумець? Час закручаны, поле нейкае... Дзе тут разбярэш, - буркнуў нехта.
– Тое мы павінны зразумець...
– Урач вытрымала паўзу, чакаючы большай увагі пасажыраў, хоць большай яна і не магла ўжо быць - усе погляды ад пачатку прагна скіроўваліся на таго, хто пачынаў нешта казаць.
– Што зразумець?
– умольна выгукнула нервовая жанчына, таксама ўзнялася са свайго месца.
– Мне сёння трэба патрапіць у Мінск. Трэба, разумееце? І я нічога больш не хачу разумець. Што я павінна яшчэ ведаць?
– Тое, што мы - там!
– жанчына паказала рукой у зад салона.
–
– Не ведаю, згарэў наш аўтобус, ці не. Але той удар маланкі забіў нас усіх. Мы - мёртвыя! Мы ўсе па той бок жыцця. І мы не можам туды вярнуцца, не можам спыніцца. Нас ужо няма.
– Што-што?
– патрос галавой дзелавы мужчына.
– Тое! Вось вам і пекла і рай - вось такія яны. Вось такі той свет, пра які мы так імкнуліся даведацца. Мы - у гэтым свеце, у свеце мёртвых. І нам усім так ехаць. Бясконца ехаць. І везці бясконца свае мары, думкі, свой боль, свае расчараванні, свае надзеі. Вы не паспелі нешта ў тым жыцці - шкадуйце цяпер аб гэтым тут. Вы некага пакрыўдзілі там і не папрасілі прабачэння - шкадуйце тут. Бясконца шкадуйце. Мы не пастарэем, не памром ужо, двойчы не паміраюць. Мы тут - вечныя. І вечныя будуць тыя пачуцці, з якімі мы селі ў аўтобус. Некаму вечна любіць, некаму вечна ненавідзець...
– Лухта!
– выгукнуў мужчына.
– Мы - ёсць, якія ж мы мёртвыя?
– Існуем не мы, а наша свядомасць. Яна памятае вобразы і стварае іх, - спакойна адказала жанчына.
– Ужо колькі часу едзем - нехта захацеў піць? Некаму стала мулка? Наша фізічная абалонка - прыдумка мозгу...
– Якая такая прыдумка?!
– Самая простая, - стомлена адмахнулася жанчына.
– Памацайце ў сабе пульс, прыкладзіце руку да сэрца... там нічога не б'ецца...
Услед за гэтымі словамі наступіла бадай што самая страшная хвіліна. Кожны мог праверыць на сабе...
– Карацей, скліфасоўскія, там станцыя хутка?
– раздражнена спытаў хлопец, у якога закончылася піва.
– Мяне смага мучыць, а вы тут пра поле нейкае... Вадзіцель, прыпыніся, блін, мне да ветру трэба...
Нехта нервова хіхікнуў. І гэта было адзіным адказам на голас хлопца.
– Баб, а я на ногі стаць магу!
Гэты радасны вокліч хлопчыка-інваліда нібыта страсянуў салон. На яго азірнуліся - а хлопчык і праўда стаяў між крэслаў, трохі прыгнуўшыся, бабуля побач бязгучна плакала і гладзіла абедзвюма рукамі яго ногі.
І тыя, хто не верыў - паверылі. Зразумелі. Усвядомілі.
– Так нельга... так немагчыма... Не, я не магу памерці! Я не магу! Не магу!!!
Нервовая жанчына з непрыгожым худым тварам біла сваёй сумачкай сябе па каленях і крычала.
– Мы ўсе не можам памерці!
– заўважыў Антось.
– І я не магу. Не магу, таму што не зрабіў, не дарабіў, не здолеў, не паспеў, - адчай прарваўся ў яго голасе.
– І жонка засталася...
Жанчына павярнулася да яго - вочы яе, глыбока запалыя, у цёмным паўкружжы ценяў блішчэлі слязьмі.
– У мяне... У мяне памірае дачушка. Нямецкая клініка згадзілася прааперыраваць. Два месяцы мы збіралі грошы. 25 тысяч долараў ляжыць у маім электронным кашальку. Я еду каб вывесці іх. І не змагла, я не змагла....
– Дык... нехта выведзе, - паспрабаваў супакоіць Антось жанчыну.
– Не зможа! Ніхто не зможа!
– жанчына зноў біла сваёй сумачкай сябе па каленях.
– Гэта ж мой кашалёк у Сеціве! Ніхто, акрамя мяне, не ведае пароля. Ключы ад кашалькоў вось, у сумачцы, на флэшцы... Божа, што ж ты так караеш маю донечку! Яна ж не вінаватая ні ў чым!..