Китап (роман)

бер арада Абрар Муса улы, бтен табынга кренерлек итеп, миа зене визиткасын сузды:

– Килсе дшмбед минем янга кагылып чык ле, Илгизр.

– Дшмбед булмый, – дип блдердем мин, – йдгез, сишмбег калдырыйк.

– Бик хуп, – дип елмайды Даутов, – килештек.

Бген омга, иртг туйганчы йоклап, ял итеп алсам, якшмбе м дшмбе кннрд яа срне тагын бер кат карап-тзтеп чыгармын дип, зем чен кптн хл итеп куйган идем. Мондый эштн мине лем, яки замана ахры, яки шуа охшашрак тагын берр нрс ген блрг ммкин. Даутовны ткъдимен каршы килем бары тик шуннан гына иде. Лкин очрашуны кичектерем табындагылар арасында тагын ниндидер алашылмаучылык тудырды. Алар, лбтт, бернрс д дшмделр, мма бер-берсен сер карашлар атып, инрен сикерткндй итеп куйдылар. м миа булган мнсбтлре тагы да ныграк згрде: баштагы мллрд бик уышлы шаяруларымны да игътибарсыз калдырсалар, хзер шаяруга охшаган р сзем саен диярлек клеп, ичьюгы елмаеп алырга тырыштылар. Аларны бу кыланышы миа да бик кызык булып тоелды м келемне ктреп ибрде. икенче тнфеск чыккач, аен туры китереп, кунакларны барысы да диярлек миа злрене визиткасын бирде, вакытым булганда яннарына кереп чыгуымны тенделр.

Табын хуасыны миа булган ачуы да бик тиз онытылды. Ул вгъд ителгн акчасын тоттырып, рберебезне аркасыннан сеп озатты. Хтта миннн гафу да тенерг онытмады: «Артыграк киткн. Сез, берк, кичер крегез инде…» Мин, лбтт, леге сзлр астында Даутовны безг булган мнсбте ятканын бик яхшы тшен идем.

Табын хуасын берсзсез гафу иттем. Хтта акчасын алгач рхмт т йттем бугай ле. Тагын шундый ч-дрт табын алып барырга кушсалар да, бурычларымнан тулысынча котылуымны уйлап, шатланып риза булачак идем. Бернрс д бушка гына килми. рнрс чен д тлрг кирк. Арурак акча эшлим дис, кимсенлрг д тзрг туры кил. Бгенге табында утырган фнделрне калын кессе нигезенд д шул мыскыллауларга тз бел ята иде. зенн стенрклрг ялагайлана бел. зене адмг д санамаган бндлрне табанын ялый бел. Бу – иел нрс тгел. Бген мин аны з иемд тойдым. Шушы авырлыкка тзлре, тз алулары белн ген д алар итеш тормышка хаклы иделр. рхлд, миа шулай тоелды. м мин безг кчекк карагандай карап та, Даутов алдында калтырап тшкн кунакларны алагандай булдым.

Мен шундый хллр.

Бу дньяда алап м аклап булмастай бер ген кабахтлек т юк бугай.

* * *

Барысы да гади ген бхстн башланды, дигн идем…

Теге табында мин Даутовны беренче тапкыр кргн идем. Сишмбег кадр, аны турында тулырак мгълмат тупларга тырышып, белгн-кргннрдн сораштырып карадым. Тик алган мгълматым бик т фкыйрь булып чыкты. Нефть белн бйле эшкуар, бик бай адм. Президентны бик якын кешесе. Бары шул. Аны башкарган вазифасын да, нефть итештерне кайсы тармагында эшлвен д, туган-скн ирен д тгаен белгн кеше табылмады. Хер, акчаны м властьны Алла итеп кргн двер кешелре чен болар кызык та булмагандыр. Аны байлыгы м Президентка якынлыгы зе ген д тылсымлы кчк ия иде.

Аны бай м кодртле шхес булуына мин д битараф тгел идем. Келне кайсыдыр бер почмагына оялаган шайтан: «Мен шундый кеше сиа спонсор булса…» – дип, туктаусыз рвешт пышылдый сыман иде. Хтта спонсор булмаган хленд д, китапларымны ншрият табасыннан туктаусыз тшеп торуы чен мондый абруйлы затны бер сзе итчк. Аны шул сзе булганда, «Китап» ншрияты директорыны: «Биш елга бер ген…» – диюе бик т мескен булып калачак иде. м мин бар келем белн леге кысыр хыялларны чынга ашуын телдем. Хтта зк базар янында утырган телнче карчыкка ун сум хер тоттырдым. Мин аны дога кылуын, ичьюгы ишартен китереп битен сыйпап куюын кткн идем. Лкин ул ике кулы белн белгем чат ябышты да кзлрем теклде.

Конец ознакомительного фрагмента.