Санэты

Пацалаваўшы верхавіны гор,

Шле пазлацістае сваё вітанне

Лугам зялёным, на блакіт азёр.

Я і такое бачыў, як раптоўна,

Аддаўшыся самохаць волі хмар,

Ішоў на захад уладар чароўны,

Схаваўшы сплямлены, як катам, твар.

Так і маё ўзыходзіла свяціла,

Пазалаціўшы мой шчаслівы час.

Так і маё нядоўга мне свяціла,

З ім час шчаслівага кахання згас.

Калі на небе сонца мае плямы,

Чаму ж не быць ім у зямных таксама?

34

Ты мне цудоўны дзень дакляравала,

Каб без плашча ў дарогу я пайшоў.

І ты ж дазволіла, каб хмар навала

Мяне дагнала, твой зацьміўшы схоў.

І што з таго, што дождж утаймаваны,

Табой абсушан збіты бурай твар?

Ці ж то бальзам, што звонку гоіць раны,

А ў асяродку не спыняе жар?

Твая спагада не ўтаймуе сэрца,

Ад смутку зелля мне не прынясе.

Ўсё той жа крыж пакуты застанецца,

А ў сэрцы крыўды застануцца ўсе.

Але ты плачаш. Перлы шчырых слёз

На выкуп крыўд усіх мне лёс прынёс.

35

Ты не сумуй! Усюды хібы ёсць:

На ружах дзіды, твань на дне крыніцы,

Чарвяк нікчэмны блоціць прыгажосць,

А сонца ценем месяца зацьміцца.

Ўсе памыляюцца. І я не мепш,

Даруючы табе грахі цяжкія.

Я грэшны сам, і грэшны гэты верш,

Калі не бачыць хібы ён такія.

Цябе я вінавачу на судзе

І на судзе ж цябе абараняю.

Куды любоў і ненавісць вядзе:

Я сам з сабой вайну распачынаю!

Ты абакраў мяне, цудоўны злодзей,

А я цяпер прашу цябе аб згодзе!

36

Хоць мы ўдваіх з табой дасюль былі,

Адна істота мы ў сваім каханні.

Калі дакор нам выслізне калі, -

Няхай да аднаго мяне прыстане.

Такая доля суджана для нас:

Бягуць асобна нашы каляіны.

Нас пазбаўляе асалоды час,

Крадзе ў кахання светлыя хвіліны.

Не разумею, ў чым мая віна,

Чаму любоў хаваць я мушу ў сэрцы?

І ты, каб ганьбу не пазнаць да дна,

Са мной не можаш пры людзях сустрэцца.

Хай так і будзе! Гонар чысты твой,

Як і любоў, - ён разам з тым і мой!

37

Старым бацькам уцеху сын дае,

Упэўненасць дае ў юнацкай сіле.

Так і мяне ўсе вартасці твае

На схіле дзён нібы уваскрасілі.

Твой розум ясны, слава, прыгажосць,

Здароўе, род славуты старадаўні —

Усё найлепшае, ў табе што ёсць,

Перадаецца мне з замілаваннем.

Больш не кульгавы, не самотны я,

З тваіх дарункаў моц ізноў я чую,

А прамяністасць чыстая твая

Маленькай частачкай мяне сілкуе.

Чаго б табе ні пажадаў цяпер, -

Усё найлепшае ёсць у цябе!

38

Што можа быць для музы цікавейшым.

Калі натхнення столькі ты даеш?

Твой вобраз варты, каб пяром найлепшым

Яму у гонар быў напісан верш.

Калі сустрэнеш добрае што ў творы,

Сабе самому і падзякуй ты,

Бо толькі той, хто змалку не гаворыць,

Тваёй не будзе славіць пекнаты.

Дзесятай музай будзь, разоў у дзесяць

За тыя лепш, што любяць рыфмачы,

Каб твой паклоннік мог такое здзейсніць,

Што памагло б нябыт перамагчы.

Наступны час па праву дасць нам славу:

За працу мне, табе за ўзлёт яскравы.

39

Як я праслаўлю вартасці твае,

Калі адна істота мы з табою,

І пахвала для часткі аднае

Прыдацца можа самапахвальбою?

Нам паасобна трэба жыць затым,

Не называць адзінствам дружбу нашу.

Тады, ў разлуцы, будзе ўсё тваім,

Што пра цябе мая любоў ні скажа.

Гарчэй за ўсё, разлука, ты ў жыцці!

Але даюць лятункі нам збавенне,

Каб асалоду мы маглі знайсці

І ашукаць самотныя імгненні.

Разлука надвая нам дзеліць сэрца,

Каб лепш хваліць таго, хто застаецца.

40

Вазьмі любоў, любімы мой, вазьмі!

Ці будзеш толькі, ўзяўшы, багацей?

Любоў, мой любы, знаная людзьмі,

Твая і так уся была раней.

Калі любоў, любімы, ўся твая,

Ці вінавачу я цябе на тым?

Дакор адзін, мой любы, маю я,

Што пагардзіў каханнем ты маім.

Цудоўны злодзей! Грэх дарую твой,

І нават той, што скрыўдзіў жабрака.

Але любові крыўды, любы мой,

Для нас цяжэй, чым ворага рука.

Любоў маю прашу я аб адным:

— Забі, ды ворагам не будзь маім!

41

Калі мне ў сэрцы месца не стае,

А захапленне змусту прынясе, -

І маладосць і прыгажосць твае

Даруюць дробныя пахібы ўсе.