Санэты

Ледзь кінуўшы сваім паглядам светлым,

І след кахання больш не мільгане

Ў тваім абліччы зімным, хоць і ветлым, -

Няхай мне горна будзе аднаму

Ў свядомасці, што я цябе не варты.

Супроць сябе руку я падніму

За праўду тую, што табою ўзнята.

Калі я права на каханне страціў,

Павінен з тым пазбыцца ўсіх багаццяў.

50

Як цяжка падарожнічаць, калі

Не дакляруе радасці мне гэта.

І колькі б так я ні праехаў міль, -

Мяне ад шчасця аддаляе мэта.

Мой конь, стаміўшыся маёй бядой,

Ідзе павольна, ледзьве суне ногі,

Нібыта чуе, што перада мной

Няма нічога, апрача трывогі.

На шпоры нават не зважае ён,

А часам толькі уздыхне ад гора.

Мне больш балюча слухаць конскі стогн,

Чымся яму прымаць удары шпораў.

Далей яшчэ цяжэй ад горкіх дум:

Пакінуў радасць, а шукаю сум.

51

Прабачыў я маркотнага каня.

Каню павольнасць дараваў яго.

Бо сапраўды навошта мне гання,

Калі ад друга еду я свайго?

Але які пачуе ён дакор,

Калі вяртацца будзе так у двор?!

Хоць засядланым быў бы сам віхор,

І той пазнаў бы смак сталёвых шпор!

Найлепшы конь жаданню не раўня.

Яно з любові выткана самой.

Ляціць жаданне з лёгкасцю агня

І скажа клячы памаўзлівай той:

— Не можаш ты, каб і хацеў, хутчэй,

А я — на крыллі паляту далей!

52

Як багатыр з ключом сваім цудоўным,

Я хоць калі магу дастаць свой скарб.

Але ў каханні сквапнасць рызыкоўна,

Бо асалоду прытупіць магла б.

Не кожны дзень у нас бывае свята,

Таму яно і дорага для нас.

Між самацветаў на святочных шатах

Найпрыгажэй нам зіхаціць алмаз.

Няхай і час цябе ў сваёй скарбніцы,

Як самацвет, пільнуе ад вачэй.

На нашым свяце будзе прамяніцца

Твая краса мілей і яскравей.

Якую слодыч прынясе спатканне

За хваляваннем палкага чакання!

53

Скажы, якой стыхіі ты стварэнне?

Адзін жа цень у кожнага з людзей,

А за табою адлюстроўкаў-ценяў,

Дзівосных вобразаў мільён ідзе.

Адоніс быў для хараства узорам.

Перад тваім — адбітак ён слабы.

З красой Гелены параўнаць не сорам

Красу тваю у нашыя гады.

Вясенні дзень і восені ўсе плёны

Адлюстраваны ў вобразе тваім:

Як дзень жніва, ты шчодрасцямі поўны

І хараством убраны веснавым.

Твая ёсць частачка ва ўсім прыгожым,

Але з чым сэрца параўнаць мы можам?

54

Аздобленая праўдай прыгажосць

Нічога роўнага не мае ў свеце.

Ў цудоўных ружах водар дзіўны ёсць,

Які жыве у пурпуровым цвеце.

У квет атрутных зіхацення шмат

І водар да ружовага падобны.

Яны прывабіць могуць наш пагляд,

Калі вясной раскрыюцца бутоны.

Няма з іх цвету радасці для нас,

Атрутай адцвітанне іх спавіта.

А калі ружам вянуць прыйдзе час, -

Іх душы ў водар будуць пераліты.

Калі ж, юнацтва, вянуць ты пачнеш,

Пералію тваю ўсю праўду ў верш!

55

Ніякі мармур царскіх пахаванняў

Не будзе трывалей, чым гэты верш.

Калі ўсе пліты скрышацца дазвання,

У ім будзеш жыць, як і цяпер жывеш.

Калі знішчальныя паваляць войны

Ўсе статуі, разбураць камяні, -

Жывое слова пройдзе супакойна

У час наступны праз усе агні.

Ты не паддана ні уладзе смерці,

Ні забыццю, што йдзе за ёй услед.

Не здолеюць ні выкрасліць, ні сцерці

Твайго імя, пакуль існуе свет.

І так жыві ў людскіх прыхільных сэрцах,

Пакуль на свеце судны дзень пачнецца.

56

Устань, любоў мая! Устань, любоў!

Ці ж ты слабей, тупей сваіх жаданняў?

Навек не наясіся. Заўтра зноў

Для нас усіх патрэбна сілкаванне.

Цяпер ты задаволена. Твае

Заплюшчваюцца вочы з асалоды.

А новы дзень спакою не дае:

Агонь не згас, палае, як заўсёды.

Каб гэты міг для нас быў даражэй,

Няхай разлука стане акіянам

І дасць хоць прамяністасцю вачэй

Цераз яго спаткацца закаханым.

Калі разлука як зіма на сэрцы,

Дык утрая мілей з вясной сустрэцца.

57

Твой верны раб, аж покуль дзень міне,

Вартую пільна ўсе твае жаданні.

Як да сябе паклічаш ты мяне,

Тады мой час шчаслівы і настане.

Марудны час не праклінаю я,

Ягоную хаду сачу упарта.