Выбранае

empty-line/>

* * *

А птушкі некуды далей ляцяць,

Як быццам не існуе крэўнае радзімы,

Як быццам не існуе нашае мясьціны,

А птушкі некуды далей ляцяць.

Нібы сваё адбалявалі дзьміны...

Ды цяжка вочы да нябёс узьняць, -

Там птушкі некуды далей ляцяць,

Як быццам не існуе крэўнае радзімы.

* * *

Калі сустракае улада гасьцей,

Яна ўспамінае музыкаў, паэтаў,

Каб лашчыла вуха напеўнасьць санэтаў,

Калі сустракае улада гасьцей.

Маўляў, падзівіцеся, госьці, й на гэта -

Як талент шануем тутэйшых людзей.

Калі сустракае улада гасьцей,

Яна ўспамінае музыкаў, паэтаў.

ЗІМОВЫ САД

Калі я вяртаюся дахаты,

мяне штораз сустракае зімовы сад.

Ці то туга ахінае

заўсёды зімою,

ці то сад мой зачараваны?

Хаджу па садзе і прыслухоўваюся

да яблыняў.

Маўчаць карані,

маўчаць ствалы, маўчаць галіны.

Жахліва ад гэткае цішы.

І тады я пачынаю сьпяваць:

няўмела, кволым голасам.

На маю песьню азвалася дзіўная

птушка - авяльга.

Я ніколі яе ня бачыў, ды ведаю -

гэта яна.

Птушка села на ябланевую галіну,

прыцярушаную сьнегам,

і весела зацёхкала.

Адкуль яна ўзялася ў маім

сіберным, маўклівым садзе?

МОЙ ДОМ

На выспе, па суседзтву з балотам,

будую свой дом.

Кожны дзень адзначаны

плённай працаю.

Кожны дзень можна перайменаваць

у вынік гэтае працы.

Адно кепска - няма дарогі

да ўзнаўляемага котлішча.

Што зробіш - вакол балота:

нават бярвёны выпадае насіць

на сваіх плячох.

Неяк цэлы дзень самазвалы

вазілі жвір, -

ладзілі дарогу.

Ды балота той жвір праглынула.

Вось і сёньня мае родныя і сябры

прыходзяць да мяне пешкі.

САЛАМЯНЫЯ ПТУШКІ

Саламяныя птушкі лётаюць

пад белаю стольлю.

Скразьняк гойдае іх

у кватэрнай прасторы.

Каляровыя ніткі вяртаюць

птушак назад.

Каляровыя ніткі ніколі

не губляюць адваротных шляхоў.

Каляровыя ніткі - як сцьверджаньне,

што за даляглядам канец сусьвету.

Саламяныя птушкі аздабляюць пакой.

Саламяныя птушкі, як сьнег -

за якім насьцярожлівасьць.

НАТОЎП

Натоўп рухаецца па шляху, брукаваным

жывымі чалавечымі галовамі. На адзіным дрэве

ўскрай бясконцай людской плыні пугачом

сядзіць вірлавокі дзядзька.

– Хадынка нібыта, Хадынка нібыта...
–

бесьперапынна мармыча ён.

Ці ён папярэджвае, ці ён пытаецца?

Натоўп моўчкі абмінае дзівака.

Каб неяк прыхаваць пачатак і канец,

масянжовы месяц спрабуе захінуць

залатое сонца. Але сонца паглынае цемру, і натоўп -

як на далоні. Толькі дзе той пачатак,

дзе той канец? Углядайся да зьнямогі,

а калі стомішся, то шлях, брукаваны

чалавечымі галовамі, зьдзівіць бязьлюдзьдзем.

ЧЫРВОНАЯ РЫСА

Ён ужо бачыў свой паратунак,

хутчэй, хутчэй наперад:

за Чырвонаю рысай - пашана,

за Чырвонаю рысай - збавеньне.

– Здараднік, - крычаць усе

навокал і кідаюць у яго

каменьні і зямлю.

– Ты зьняславіў нашых бацькоў,

няма табе нашай літасьці...

Хутчэй, хутчэй наперад,

сьпяшаецца ён,

адзіны паратунак - Чырвоная рыса.

Толькі б ня чуць крыкаў,

толькі б ня бачыць твараў,

толькі б хапіла моцы.

За Чырвонаю мяжой гучыць музыка.

За Чырвонаю рысай рыхтуюць сустрэчу.

* * *

Павольна сунецца цягнік, -

аднастайна бразгае адчыненымі дзьвярыма.

Пасажыры час ад часу

саскокваюць на зямлю

і йдуць побач са сваімі вагонамі -

разьмінаюць ногі.