Выбранае

дажджавыя кроплі

аб'яднаныя

яны зьнікаюць

мяняюць сваю сутнасьць

ператвараюцца ў вільгаць

і нават адну кроплю

немагчыма

трымаць у няволі

* * *

Кладу ў імбрычак зёлкі

пры гэтым вымаўляю

сапраўднае імя кожнай

ЗЬМЕНЫ

зьдзіўляюся - зьмены

як марскія хвалі

бясконца выпраўляюць свой малюнак

бурштынавыя перакочваюцца каменьчыкі

а чарупіны - рэха акіяна

зьдзіўляюся - штодзень я іншы

сталеюць думкі

чаргуюцца жаданьні

пры сустрэчы я спытаю -

хто гэта?

сын прыкладае чарупіну

да вуха - уважліва слухае

ты павязеш мяне летась на мора?

я ніколі ня бачыў мора

нават успаміны аб мінулым

мяняюцца як рэчышчы

родных рачулак

няўжо нехта мае ўладу

над маімі ўспамінамі?!

зьдзіўляюся - гляджу на фотаздымкі

пажоўклыя лісты кнігі

зьдзіўляюся - жыву даўнейшай марай

якая зьдзейсьнілася

на вежы б'е гадзіньнік -

вітае чарговую зьмену

найменьня маёй мары

ВАНДРОЎКА

сын кліча мяне ў вандроўку

яму карціць пабачыць тое

што ніколі ня бачыў

пачуць -

што ніколі ня чуў

паспытаць -

што ніколі не спытаў

ён яшчэ верыць у свае здольнасьці -

усё пабачыць усё пачуць усё паспытаць

і я быў некалі такім

што параіць сыну?

сказаць што гэта марны занятак -

ці ня згубіць хлопец цікавасьць

да жыцьця?

патлумачыць - што нельга ахапіць

неахопнае -

ці дасьць веры?

параіць - засяродзіцца на чымсьці

адным -

ці не памыліцца ў галоўным?

нічога ня буду казаць

мы пойдзем разам

і я ўбачу тое

што ніколі ня бачыў

пачую тое

што ніколі ня чуў

паспытаю тое

што ніколі не спытаў

ULTIMA THULE*

Верш з такой назвай я прачытаў

у эстонскага паэта Матса Траата

ён напісаў яго ў 70-я гады

калі Эстонія таемна марыла

пра ўласны дом

калі захрасла вятроў кола

ў спадчынных ветраках

калі ўпарта змагалася з хвалямі

старая адзінокая сасна

на Балтыйскім узьбярэжжы

Матс тады быў зусім малады

і верыў толькі ў моц свайго слова

«няхай зноў

вечныя гострыя вілы

выграбуць імёны

плямёнаў

з вадзяной магілы» -

такія ён казаў пацеры

і зьвяртаўся да паганскага бога

эстонцаў Тара

І я загарэўся напісаць верш

«Ultima Thule»

я сьніў яго але раніцай ня мог

узнавіць ніводнага радка

я чуў яго ад нарачанскіх хваляў

але ня здолеў перакласьці на родную мову

я бачыў словы верша

выкладзеныя літарамі-аблокамі

над восеньскай пожняй

але ня мог ахапіць позіркам усе літары

каб прачытаць хаця б радок

Па дарозе якая вяла да крыніцы

мы йшлі па ваду -

я васьмігадовы сын Антон

чатырохгадовы пляменьнік Андрэй

і двухмесячны кокер-спаніэль Боб

які ўвесь час блытаўся пад нагамі -

крыніца неўтаймоўнага аптымізму

Быў вечар наперадзе заходзіла сонца

і я адчуваў што вось мы йдзём па

крынічную ваду заходзіць сонца

дзеці бесклапотна балаболяць пра

свае дзіцячыя зацікаўленьні -

гэта той выпадак

калі я магу напісаць верш «Ultima Thule»

толькі сёньня толькі зараз

або ніколі

я паклікаў на дапамогу Вялеса

і мулкімі вуснамі пачаў бязгучна нашэптваць

«Прыйдзі Ultima Thule як срэбная хмара

як вызваленьне ад праклёну сярод ночы

калі не чакаеш ня просіш ня кленчыш -

сьціплая ўзнагарода за дзённую працу