Аліса ў Цудакуце

– Ну наконт сухарэй ты памыляешся,- заўважыў Чарапаха,- мора хутка б іх змыла. А наконт хваста ў роце маеш рацыю...- Чарапаха пазяхнуў і заплюшчыў вочы...- Лепш ты ёй скажы,- звярнуўся ён да Грыфона.

– Справа ў тым,- казаў той,- што ён ЗАШМАТ любіць танцы з лобстэрамі. І яго, канечне, заўжды кідаюць у мора, і ён ляціць далёка-далёка, а хвост для раўнавагі трымае ў роце і потым, канечне, не можа яго выцягнуць. Вось.

– Дзякуй вялікі,- адказала Аліса,- вельмі цікава! Пра гэта я ніколі не ведала.

– Калі жадаеш, я магу расказаць яшчэ больш,- сказаў Грыфон.- Напрыклад, ведаеш, чаму ён называецца хекам

– Не! Я нават не думала аб гэтым!- пляснула ў далоні Аліса.- Чаму?

– ГЭТА ЎСЁ З-ЗА АБУТКУ,- ганарова адказаў Грыфон.

Аліса была надта здзіўленая.

– З-за абутку?!- здзіўлена паўтарыла яна.

– Уважліва паглядзі на свае чаравічкі,- сказаў Грыфон.- Думаю яны ў цябе сухія, так?

Аліса паглядзела ўніз і колькі часу разглядала свой абутак, перш чым даць адказ.

– Канечне ж, сухія, а пры чым тут гэта!

– Таму што на марскім дне чаравікі ды боты заўжды мокрыя,- сказаў Грыфон таямнічым голасам,- таму шмат якія рыбы кХЕКаюць. Цяпер зразумела?

– А хто шые марскім жыхарам абутак?- згараючы ад цікаўнасці спытала Аліса.

– Вядома, камбала ды вугар,- крыху нахабна адказаў Грыфон,- гэта і малая крыветка ведае!

– Калі б я была хекам,- заўважыла Аліса ў якой яшчэ не выходзілі з галавы словы песенькі,- я б не дазволіла дэльфіну аддавіць сабе хвосцік, я б яму крыкнула: “Асцярожней, калі ласка, вы нам тут не патрэбны!”

– Ён абавязкова павінен быць,- паведаміў Фальшывы Чарапаха,- аніводная разумная рыба не пойдзе ў супольнасць, дзе няма дэльфіна.

– Няўжо! А чаму?- здзіўлена спытала Аліса.

– Тут няма загадкі,- адказаў Чарапаха,- справа ў тым, што дэльфін сваім вялізным хвастом проста змятае ўсіх мядуз са шляху, таму калі рыбы мяне кудысьці запрашаюць, я пытаюся: “А хто мяце?”

– А ў нас звычайна пытаюцца :“З якой мэтай?”,- сказала Аліса

– Добра! Дастаткова аб гэтым.- пакрыўджана заявіў Чарапаха, а Грыфон дадаў:

– Цяпер ты распавядай сваю гісторыю!

– Добра, я раскажу пра свае прыгоды, але ж толькі з сённешняга ранку,- крыху сарамліва сказала Аліса,- няма сэнсу распавядаць пра тое, што было ўчора, таму што ўчора і я была іншай.

– Не разумею аб чым ты. Растлумач,- сказаў Чарапаха..

– Не, не! Спачатку прыгоды,- не цярпліва заенчыў Грыфон,- на тлумы губіцца столькі часу!

Так што Аліса пачала распавядаць з таго моманту, як у першыню ўбачыла Белага Труса. Спачатку яна крыху баялася, што з яе пачнуць здзеквацца, але ж істоты падселі бліжэй, адзін з правага, другі з левага боку, шырока расплюшчылі вочы, і раскрылі рты. Таму асмялеўшы працягвала. Яе слухачы паводзілі сябе ціхінька, ажно да таго моманту, калі Аліса распавяла пра сваю папытку прачытаць “ТАТКУ ВІЛЬЯМА” для Вусеня і як пераблытала ўсе словы. Тады Фальшывы Чарапаха глыбока ўздыхнуўшы сказаў:

– Так!.. Гэта вельмі цікава!

– Як такое можа здарыцца, вось у чым пытанне!- сказаў Грыфон.

– Кажаш, усё пераблытала?!- глыбокадумна спытаў Чарапаха.- Я хацеў бы сам паслухаць, ці не магла б ты паўтарыць папытку? Пачынай!

Ён паглядзеў на Грыфона так, нібы ён мае над Алісаю ўладу.

– Падыміся і чытай “ГЭТА ЕНК АБІБОКА”,- сказаў Грыфон.

– Як гэтыя істоты любяць кіраваць і прымушаць чытаць вершы!- падумала Аліса,- Я быццам у школе на занятках.

Але ўсё ж такі паднялася і пачала чытаць. Дзяўчо знаходзілася яшчэ ў моцным ураджанні ад Лобстэравай Кадрылі і амаль не ведала, што казала. Таму словы вершыка атрымаліся гэткімі:

“Чую лобстэра енк, ён страшэнна зароў: "Падгарэў я і цукар згубіў з валасоў." Ну, а потым, ён ботам мысочкі загуў І нібы Валадар шпацыруе па дну. Калі ў моры адліў - ён вясёлы, басісты, Пра акул размаўляе заўжды ганарыста, Але ж толькі акулы з прылівам прыйдуць, За бліжэйшы адразу хаваецца кут”.

– Гэта не тое, што я прызвычаўся расказваць у дзяцінстве,- заўважыў Грыфон.

– Я ўвогуле не чуў гэтага раней,- сказаў Чарапаха,- але гучыць гэта, як лухцень нейкая.

Аліса не сказала анічога, яна села і схавала тварык у рукі. Хаця разумела, што калі б у яе атрымалася, гэта было б сапраўдным дзівам.

– Я патрабую тлумачэнняў,- сказаў Чарапаха.

– Хіба яна можа?- шпарка сказаў Грыфон.- Працягвай далей!

– Але ж боты,- не сунімаўся Чарапаха.- Навошта ён выгінае ім мысочкі?

– Каб было зручней танчыць,- сказала Аліса, але страшэнна была ўсім гэтым азадачана і збіралася перайсці на іншую тэму.

– Давай працягвай далей,- падштурхнуў яе Грыфон,- “Я праз сад яго йшоў...”

Аліса не магла аслухацца, хаця і была ўпэўненая, што зноў будзе ўсё не верна. Тым не менш працягвала дрыжачым голасам:

“Я праз сад яго йшоў і пабачыў здалёк, Як Сава і Пантэра дзялілі пірог. Тую страву Пантэра адна скаштавала, А Сава толькі блюда з яго атрымала. Потым лыжку Пантэра Саве аддае, А сабе нож ды вілку для мяса бярэ. І сыходзіць узняўшы свой хвост над травой, Завяршыўшы пасілак нязграбай...”

– Навошта ты кажаш усялякую дрэнь,- перарваў яе Фальшывы Чарапаха,- калі анічога не тлумачыш? Гэта самы заблытаны верш з усіх, якія я чуў!

– Так, але думаю, мы павінены скончыць,- сказаў Грыфон да вялікай радасці Алісы.

– Будзем паказваць другую фігуру з Лобстэравай кадрылі,- працягваў Грыфон,- ці Чарапаху праспяваць сваю песню?

– Вой, лепш песню, будзе добранькім,- адказала Аліса, так хутка, што Грыфон заўважыў, пакрыўджана:

– Хм! Ніякага ўяўлення аб густу! Праспяваеш ёй “Чарапахавы суп”, старэча?

Чарапаха глыбока ўздыхнуў і пачаў спяваць, час ад часу зрываючыся на рыданні:

“Суп мой раскошны - зялёны і тлусты, Як устрымацца ад гэткай спакусы?! Ходзь, пакаштуеш, калі ты не глуп Сімвал вячэры - раскошны мой суп! Сімвал вячэры - раскошны мой суп! А ты ж раскошны мой су-уп! А ты ж раскошны мой су-уп! Сі-іімвал вячээ-эры, Самы раскошны мой суп! Калі есць суп, ну навошта дзічына, Бульба, кілбасы ці смажаніна? Хто ж не папросіць дадаці яшчэ Гэткага супу талерку ці дзве? Лепшага супу талерку ці дзве? А ты ж раскошны мой су-уп! А ты ж раскошны мой су-уп! Сі-іімвал вячээ-эры, Самы раско-оошны мой суп!”