Аліса ў Цудакуце
Шрифт:
– Маё імя Аліса, з дазволу Вашай Вялікасці!- вельмі ветліва адказала яна, але пра сябе заўважыла,- Яны ж папросту картачная калода. І ці ж трэба іх баяцца?
– А гэта ХТО?- спытала Каралева, указваючы на трох садоўнікаў, што працягвалі ляжаць ля ружавых кустоў, паколькі тыя знаходзіліся тварамі на зямлі і нічым не адрозніваліся ад іншых; таму Каралева не магла зразумець, хто яны: садоўнікі, салдаты, лёкаі, ці тройца яе ж уласных дзяцей.
– Адкуль я ведаю?- адказала Аліса, здзіўленая сваёй храбрасцю,- МЯНЕ гэта не датычыцца!
Каралева адразу стала цёмна-чырвонай ад злосці, і сверлячы
– Адсячы ёй галаву! Хутка!
– Глупства,- заўважыла Аліса, моцна і рашуча, так што Каралева адразу ж замоўкла.
Тады Кароль узяў яе за руку і ціха прамовіў:
– Не злуйся, даражэнькая. Яна ж толькі дзіця!
Каралева вырвала сваю руку і звярнулася да Валета:
– Перагарні іх!
Валет выканаў прыказанне з вялікай далікатнасцю, адным толькі наском свайго чаравіка.
– Устаць,- прыказала Каралева пранізлівым громкім голасам, тады садоўнікі падскочылі і пачалі кланяцца ўсім : Каралю, Каралеве, іхным дзецям і іншым прысутным.
– Супыніцеся,- закрычала Каралева,- Мне з вас ужо моташна!- і павярнуўшыся да ружовых кустоў, працягнула.- Чым вы ТУТ займаліся?!
– Прашу прабачэння ў Вашай Вялікасці,- напалоханым тонам сказаў Двойка, прыхіліўшыся на адно калена,- мы толькі...
– Я бачу,- сказала Каралева, гледзячы на ружы.- Адсекчы ім галовы!
Працэсія пайшла далей, а трое з салдатаў, засталіся, каб пакараць садоўнікаў, якія пачалі шукаць аховы ў Алісы.
– Я гэтага не дазволю,- сказала яна і схавала іх у вялізным кветкавым гаршку, што стаяў побач. Тры салдаты пакруціліся хвіліну-другую, шукаючы садоўнікаў, а потым спакойна вярнуліся да астатніх.
– Ці адсеклі вы ім галовы?- крыкнула Каралева.
– Згубіліся іх галовы, з дазволу Вашай Вялікасці,- хорам адказалі салдаты.
– Выдатна,- моцным голасам адказала Каралева.- Ці гуляеш ты ў кракет?
Салдаты моўчкі глядзелі на Алісу, таму яна зразумела, што звяртаюцца да яе.
– Так!- громка адказала яна.
– Тады пойдзем!- узравела Каралева, і Аліса далучылася да працэссіі, крышачку здзіўленая свайму шчасцю.
– Які... які выдатны дзень сёння,- сказаў хтосьці з-за пляча. Аліса абярнулася і ўбачыла Белага Труса, які з непакоем на яе паглядаў.
– Так! Згодна!- адказала яна.- А дзе Герцагіня?
– Цішэй, калі ласка!- шпарка прашыкаў Трус. Потым баязліва азірнуўся, падняўся на мыскі і прашапатаў ёй у самае вуха.- Яна чакае смяротнага прысуду!
– За што ўжо?- пацікавілася Аліса.
– Вы сказалі: “Як шкада!”?- спытаў Трус.
– Я сказала іншае,- прамовіла Аліса.- Я і не думала яе шкадаваць. Я спыталася: “За што ўжо?”!
– Яна дала Каралеве па вуху...- пачаў Трус. Аліса голасна засмяялася
.- Аёечку! Цішэй!- напалохана зашапатаў Трус.- Каралева можа вас пачуць!.. Дык вось, Герцагіня спазнілася і Каралева сказала...
– Усім заняць свае месцы!- закрычала Каралева грымотапрадобным голасам, і прысутныя адразу забегалі сюды-туды, наскокваючы адно на аднаго. Але праз хвіліну-другую ўсё супакоілася, і гульня пачалася. Аліса вырашыла, што гэткай дзівоснай гульні ў кракет яна ніколі ў жыцці не бачыла - усё поле было ў рытвінах ды ўзгорках, мячыкамі былі жывыя вожыкі, малаткамі - фламінгі, а салдаты, устаўшыя ў мосцік на
рукі ды ногі, працавалі варотамі.Галоўнаю цяжкасцю, якую адразу ж зразумела Аліса, было кіраванне фламінгам - толькі яна знайшла добры спосаб утрымання яго за ногі і апусціла яго шыю, каб стукнуль па вожыку, як фламінга выгнуў шыю і, падняўшы сваю галаву, паглядзел ёй у твар такімі вачыма, што яна не змагла ўстрымацца ад смеху. А калі яна ўсёж зноў апусціла яго галаву, высветлілася, што яе вожык укаціўся даволі далёка. Да таго ж, на яе шляху паўсюдна трапляліся рытвіны ды ўзгоркі, а калі яна знайшла вожыка і чарговы раз сабралася рабіць удар, салдат, які працаваў яе варотамі, падняўся і сышоў у іншы бок поля. І хутка Алісе прыйшла ў галаву думка, што кракет - гэта самая цяжкая гульня ў свеце.
Гулялі ўсе адначасова, не чакаючы сваёй чаргі, а таксама ўвесь час біліся і сварыліся за вожыкаў. Даволі хутка гэта настолькі раззлавала Каралеву, что яна пайшла па полі, што хвіліну ўскрыківаючы: “Адсячы яму галаву!”, “Галаву ёй прэч з плячэй!”
Аліса пачала адчуваць сябе няўтульна. Канечне, яна пакуль не сварылася з Каралевай, але здагадвалася, што гэта здарыцца праз хвіліну-другую.
– А потым,- думала яна,- што бы са мною здарылася? Як жа ж тут любяць караць, я здзіўляюся, як тут увогуле хтосці застаўся жывым.
Аліса ўжо пачала шукасць магчымасці дзеля адыходу і задавала сабе пытанне, ці ж ёй атрымаецца зрабіць гэта, і не быць кімсьці заўважанай. Раптам, яна заўважыла ў паветры дзівосную выяву, якая спачатку яе азадачыла, але праз хвіліну-другую Аліса ўбачыла знаёмую ўсмешку і зразумела, што гэта аб’яўляецца Чашырскі Кот. Таму супакоілася і сцешылася тым, што будзе магчымасць з кімсьці пагаманіць.
– Як маешся?- спытала Усмешка, як толькі была поўнасцю сфарміраваная.
Аліса дачакалася калі з’явіцца хаця б адно вока і кіўнула галавой.
– Няма карысці з ім размаўляць,-вырашыла яна,- пакуль няма вушэй, хаця б аднаго.
Праз хвіліну з’явілася ўся галава, тады Аліса пакінула ў спакое свайго фламінга і пачала дзяліцца з Катом сваімі думкамі пра гульню, адчуваючы задавальненне ад наяўнасці добрага суразмоўцы. Кот жа ж, вырашыўшы, што і галавы дастаткова для гамонкі, далей не з’яўляўся.
– Яны тут увогуле не ведаюць, як гуляць,- жаласліва распачала Аліса,- і ўсе так жудасна спрачаюцца, што не магчыма пачуць нават саму сябе... А калі і ёсць якія правілы, на іх ніхто не звяртае ўвагі... І ты нават не ўяўляеш, як цяжка тое, што ўсе атрыбуты жывыя. Напрыклад, что рабіць, калі вароты, ў якія я павінна біць, сыходзяць у іншы бок поля... Я між іншым, павінна зараз біць па вожыку Каралевы, але той збег, як толькі заўважыў маё набліжэнне.
– А ці спадабалася табе сама Каралева?- ціхім голасам спытаў Кот..
– Ані,- адказала Аліса,- яна так занадта...- у гэты момант Аліса заўважыла, што Каралева наблізілася з заду і ўважліва падслухоўвае, таму працягвала,-... добра гуляе, што хоць кідай зараз жа ўсё аб зямлю і здавайся.
Каралева ўсміхнулася і пайшла далей.
– З КІМ ты тут размаўляеш?- спытаўся Кароль, які падышоў да Алісы і з зацікаўленасцю пачаў разглядаць галаву Чашырскага Ката.
– Гэта мой сябра – Чашырскі Кот,- адказала Аліса,- дазвольце мне вас пазнаёміць адно з адным?