Каласы

* * * Я цябе, як песню, любіў, Хмель круты тваіх вуснаў піў, Да высокай зары над зямлёй Я цебе ад верб не пусціў. Думаў, вып'ю цябе да дна У шырокіх, дужых руках, Але ты для мяне была Невычэрпная, як рака. Зноў ішоў да цябе праз ноч, Праз мяцеліцы, праз агні, Да тваіх спагадлівых воч I жаночай гарачыні. Я цябе, як песню, любіў, Хмель круты тваіх вуснаў піў I да скону, відаць, табой Галаву захмяліў.

* * * Былі тады — ноч, ты ў слабенькім паркаліку, арэшнік, Ды я, грэшнік. A зоркі ўсе стаялі, як адна, У возеры расчыненым, без дна. A ў беразе праз сон (ці ад савіных лап?) з адчаем Крычала чайка. I вабна слалася нам да сцяжыны Квяцістаю пярынай — канюшына. I ў шчасця свет вяла (так блізка блузка!) Конікаў язычаская музыка.

* * * Ты мне казала: — Без цябе дайду дадому, адыдзі! А вочы гаварылі: — Правядзі... Ты мне казала: — Ну! Без рук! Пусці хутчэй! А твае рукі: — Прыгарні яшчэ! Ты мне казала: — Не цалуй мяне, благі! А губы зноў шапталі: — Дарагі... Ты мне казала: — Што ты! Нельга! Цвёрда кажу я! А сэрца стукала: — Твая, твая... I добра ўсё ж, што ў часе залатым Паверыў я зусім не словам тым, А твайму сэрцу, трапяткім губам, Рукам гарачым, маладым вачам!

Я прыйшоў да вас Я прыйшоў да вас, каб сказаць, Што за горадам ноч, як дзень: Каля рэчак вербы не спяць, Ясны месяц стаіць у вадзе. Там, пры сцежцы, ажыны цвітуць, Май шугае праз берагі. Там дзве пары слядоў вядуць У някошаныя мурагі. Я прыйшоў да вас, каб сказаць, Што не раз можна ў свеце кахаць: Гэта ўсё хлусня, ўсё мана, Што любоў на зямлі адна. Хай замерла зямля, як струна, Хай замоўкла ў палоне сноў, Цёплым крыллем махне вясна — Расцвітаюць яблыні зноў. Я прыйшоў да вас, каб сказаць, Што няма на зямлі небыцця: Будзе вечна пад сонцам граць Залатое кола жыцця. Як заманліва ўсё наўкол! Правады на слупах гудуць. Недзе рэжа сінь ледакол, Электрычкі па свеце бягуць. Я прыйшоў да вас, каб сказаць, Што для нас гэта зоры гараць, Што не згасне ў крыві маладосць I што шчасце на свеце ёсць!