Китап (роман)

Аны тир-ягында бер д юк, кемг эндшкнен д аларлык тгел иде.

2

Юк, моны чынбарлык икнен ышанырлык тгел иде. гр бернич кн элек кен беррсе шушы хакта сйлс, Лйл аны акылдан шашканга исплр, ичьюгы, бик оста ялганчы дип атар, телс нрс эшлр, мма аны сзлрен бер тамчы да ышанмас иде. Хтта ле д, барысын да зе креп, зе кичергнд д, бу кренешне тш кен тгелме икнен шиклнеп куйды.

Уянганда ук, Лйл ниндидер якты хислр белн, зен бик яхшы м кчле итеп тоеп уянды. Аягына басуга ук, иен назлы брхет халат ябылды, аякларына йомшак башмак киелде… ле мен ваннада…

Ваннага килеп кер белн, блм эче хуш ислр белн тулды, якты мо агыла башлады. Стеналар бер мизгелг ген сыекланып алды да анда, сафтан-саф сулы елга хасил булды. Елга ярындагы талларда кошлар сайрый, яфракларны иелч ген тибрндереп, ягымлы ил ис. Сулар авасы да саф, татлы – бтен булмышыа теп кер, келг чиксез лззт бир. Лйл су кер турында уйлауга ук, стендге киемнре юкка чыкты, м ул, аяк астындагы кайнар комга басып, елгага атлады. Аяк йзеннн суга кергч, иелеп, учлары белн ылы дулкыннарны сзде, битлрен чайкап алды, аннан со муеннарын, кулбашларын сыпырды да бар келен билп алган тилерткеч дрт белн елга куенына ташланды. Трле тстге вак балыклар, аннан ркеп, читк тайпылышты. Лйл аларга игътибар итеп тормады, колачын еп йзрг тотынды. Ул, лззтк бирелеп, елганы бер ярыннан икенчесен йзеп уйнады да, аз гына арыганлыгын тоеп, дулкыннар стенд чалкан йлнде. Шул халтенд, кояшны назлы нурларыннан кзлрен кыса биреп, татлы елмайды, кулларын йде. Ул болай да су коенырга, су коенганда дулкыннар стенд мен шулай чалкан ятарга ярата иде. мма бу юлы елганы дулкыннары гади тгел иде. Алар хатынны аркаларына, ботларына, бтен тнен йтеп алатып булмаслык рхтлек биреп массаж ясадылар. Беркадр шулай яткач, ул, рхтлекк тзлмич, суга чумды. Башта гадтенч кзлрен йомса да, сорак, зене кайда икнлеген иск алып, тир-ягына кз салды м сокланудан чак кычкырып ибрмде. Монда омах хозурлыгы иде. Саф чиста су. Кояш нурында трле тслрг кереп, мрндй ялтырап китче эреле-ваклы гзл балыклар, лл нинди сихри семлеклр…

«Илдар белн берг керерг кирк булыр, – дип уйлап алды хатын, – монда шундый соклангыч икн…»

Ире исен тшг, ул кабат дулкыннар стен чыкты да яр буена йзеп китте. Суны муен тиентен урынына иткч, басып калды. «Чистарынырга кирк», – дип уйлады. Шул арада ниндидер кзг кренмс кул аны хуш ис бркеп торган назлы мунчала белн юарга кереште. Бу кызык та, рхт т иде. Бераздан юу тукталды, Лйл тагы бер кат суга чумып алды. Дулкыннар стен таралган кбеклр юкка чыкты…

Тагы бер мизгел тг, ул ванна блмсенд иде инде. Блмдге ылы дулкын аны тнен киптерде, ччлрен матурлап тарады. Бераздан хатынны стенд алсу тстге кыска халат, аякларында йомшак башмак пйда булды. Ул, боларны креп, кангать елмаеп куйды м, ваннадан чыгып, кухняга юнлде. Бтен блмг тмле аш исе таралган иде.

– Илдар! – дип дште хатын. – Ашарга зер…

Ире, кангать елмаеп, ишект пйда булды. Ул да яа гына ваннадан чыккан иде. Хатыны янына килеп, аны бит очыннан гына беп алды да табынга утырды. стл буп-буш иде. Алар утыруга ук, алларында берешр стакан алма суты пйда булды. Аны эчеп куюга, буш стаканнар юкка чыкты да, тлинклр барлыкка килде…

Ир белн хатын бер-берсен карап елмаешып тордылар да кашыкка релделр.

– О! Соклангыч! – диде ир пылауны тмлп карау белн. – Мин сине нкъ шундый итеп пешергнене яратам.

Лйл кеткелдп куйды.

– мма монысын мин пешермдем, – диде ул, бераз сагая тшеп, – моны йорт пешерде.

– мма ул аны нкъ синеч итеп, мин яратканча итеп пешергн. Мен зе д ашап кара ле.

Хатын бер кашык капты да ирен карады.

– Нрс?! – диде ир, аны кыяфтеннн сагаеп. – Нрс булды?

Хатын елмайды.

– мма бу… Хтередме, син бермлне, мин эштн кайтуга, пылау пешереп куйган иде? – диде хатын кангать бер хыялыйлык белн. – Мин аны шултиклем нык яраткан идем… Бу – нкъ шул пылау… Бу мин пешергнч тгел…

Ир тлинкг релгн иреннн туктап калды.

– Лкин… – м ул, елмаеп, хатыныны тлинксеннн бер кашык алып капты. – Чынлап та! Минекен д тмлп кара ле.

Хатын ирне тлинксен релде д шаркылдап клеп ибрде:

– Мин сиа ышанам! Ышанам. й безг зебез яраткан ашны пешер. Миа мин телгнч итеп, сиа – син телгнч. Мен могиза!

– Соклангыч!

м алар сенеч белн ашарга керештелр.

Бу йг алар ле кич ген кченеп килгннр иде. Бген беренче кнне ген каршы алалар. м р кренеш алар чен зур яалык, чиксез могиза булып тоела иде. Алар бхетле иделр. Бер-берсен зелеп яраткан утыз биш яшьлек ир белн хатын чен шуннан да зуррак бхет юктыр тсле иде.

Бераздан Лйл ирен озатырга ишек тбен чыкты.

Икесеннн д якты нур тарала иде. йд бары тик алар гына тоя, алар гына ишет алган татлы мо ягырый.

– Мин мондый йорт турында хыяллана да алмаган идем… – Хатын, назланып, аны муеныннан кочаклады: – Рхмт сиа, кадерлем!

Илдар кангать елмайды. Хатыныны ччлреннн сыйпап, бит очыннан беп алды да аны кулын сак кына шудырып тшерде.

– Чынлап та шп, йеме? – диде ул, галстугын тзтеп. – Кыйбат та тгел.

– миа, барысыннан да бигрк, диван ошады, – дип, назлы елмайды хатын. – Эшенн тизрк урап кайт, яме…

Илдар сгатен карап алды да, мут елмаеп, тагын галстугына релде.

– ле вакыт бар. – Ул, галстугын салып, шкаф ягына ыргытты. – Кп тгел тгелен…

– Юк… – Лйл аны галстугын элктереп алды да кабат ирене муенына кидерде. – Эштн кайткач, яме…

Илдар иренен блтйтеп куйды. м бик тксе кыяфт белн галстугын тзтерг тотынды.

– Эше солавыны телмим, – дип акланды хатыны, – зе белсе бит инде, мин ашык-пошык кыланганны яратмыйм. Кайткач, яме… Иркенлп, рхтлнеп…

Илдар аны кинт кочаклап алды да, ккрген кысып, кая туры кил, шуннан брг тотынды.

– Берднберем минем…

– аным…

Алар, злре д сизмстн, наз дньясына чумдылар, м кайнар сулышлар моы, хислр яктылыгы бтен йг таралгандай булды. леге ирклш тиз ген тукталачак тгел иде. мма ктмгнд ягымлы тавыш ишетелде:

– Онытылып китмгез! Илдар, эше солыйсы.

леге тавыштан икесе д аптырап катып калдылар. Кемнедер крерг телгндй, ирексездн тир-якка кз ташладылар. м эшне нрсд икнен алап, икесе д берьюлы кычкырып клрг тотындылар.

– й! – дип шаркылдады Лйл. – й безг рхст итми.

– Кралмыйм бу йне! – дип клде Илдар. – Аны безг комачауларга ни хакы бар? Ишетсеме, й, син безг комачаулама! Югыйс…

– ул чынлап та хаклы… – диде Лйл. – Сиа китрг вакыт, кадерлем…

Илдар хатынын пте д ишек тбендге кечкен келмг барып басты. Шундук келм эченнн аны туфлие кренде, ул злегеннн ирне аягына киелде. Бу хл мизгел эченд эшлнде, хтта кз д иярерлек булмады. Бер к вакытта ниндидер кзг кренмс кул Илдарны ччлрен матурлады, киемнрен тзтте, хтта хушбуй да сиптереп куйды. м барысы да зер булгач, ишек ачылды.

– Херле юл сиа, Илдар! – диде ниндидер ягымлы тавыш. – Исн-имин йреп кайт…

Боларны сокланып кзтеп торган Лйлне иренендге елмаю бер ген млг срелеп калды. Ишектн чыгып киткнд, ирен согы сзне ул йтерг тиеш иде. монда… Адм баласыны бтен телк-хатлрен ти торган шушы йорт хатынны икенче планга кчереп куяр тслерк тоелды. Лкин ул мосулыкка бирелмск тырышты. Йорт чынлап та соклангыч иде. Ул сине зе ашата, зе киендер, зе йоклата. Йокы турында уйлауга, ул бгенге тнне исен тшерде д татлы елмаеп куйды. Диван. Ир белн хатынны психологик м физиологик зенчлеклрен иск алып эшлнгн бу диван йокыны тирн м тмле булуын гына тэмин итми, ул хтта енси мнсбтлрне д тулыландырырга, яктырак, татлырак, лззтлерк итрг слтле иде. Гомумн, бу йорт кеше чен, аны бхетле тормышы чен эшлнгн изге нрс иде.