Рэшта

* * * Яна сядзела злева ля вакна, а ён круціўся, як з сабой ні біўся. Хлапца зусім не бачыла яна. Ён злосным неслухам рабіўся. Тры кучаравінкі каля яе вушэй... Вачэй не адрываў ад іх, нябога. У свеце анікога харашэй і разумней не ведаў ён нікога. Яшчэ і сёння вобраз той жывы... Як склаўся лёс яе? Жывецца «кучарава»? Не павярнула аніразу галавы убок яго, дурненькага, направа...

* * * Вакол мяне настала ціша, як быццам і няма мяне. Ніхто не звоніць і не піша, і проста так не зазірне. Я не прывык да адзіноты, мне сэрца ад яе баліць. Меў сябра, з жартам, анекдотам, і меў гатовага наліць. Чакаю, можа, хто заскочыць, без мэты, так, пагаманіць. Душа камунікацый хоча, яе ніяк мне не змяніць. Сяджу, нуджуся і чакаю, на двор праз шыбу глядзь-паглядзь. Вось так паволі прывыкаю з сабой, самотным, размаўляць.

* * * Люблю падацца ў белы свет, у шлях нязнаны і няблізкі, купіць да пункта N білет, жыць без нагляду і прапіскі. Пакінуўшы свой родны дах, пакуль душа зноў не заные, павандраваць па гарадах, дзе ёсць музеі і піўныя. Худым, счарнелым, з барадой вярнуцца і паспавядацца… Піць роднай мовы сырадой, і ад зласліўцаў адбівацца.

* * * Неба пацямнела ўжо і пайшлі дажджы, гамана цішэе ў лістоце густой. Чуецца настойлівы шэпт: «Дапамажы!» Мне чужым здаецца ўласны голас свой. Да каго звяртацца мне і каго гукаць... Неба патыхае першым халадком. Што даўно мінула, больш не адшукаць: вечнасцю засыпана, жвірам і пяском. Я іду разгублены праз глухі натоўп, сяброў не знаходжу, не бачу радні. Аб сцяну каменную разбіваю лоб. Цемра непраходная... Божа барані...

* * * Гэта дзіўна – як мы давяраем словам, што пачулі ад людзей. Бестурботныя, не правяраем, добры чалавек, ці ліхадзей. Прасцякі мы, поўныя наіву, часта зноў не пазнаём ліхіх... Не прыдатныя да супраціву, мы хутчэй любіць гатовы іх. Нам жывецца мулка і нялёгка, ды не хочам пра бяду крычаць. Коцяцца калёсы. Вельмі дрогка. Бомкі шчасця у вушах гучаць.

* * * Ужо і сонейка ўставала, клі мы выйшлі з-за стала. Размова жорсткаю была. Абодвум словаў не хапала. Спрачаліся: дабро ці зло дужэйшае – што пераможа, як перажыць навалы гожа, душа ёсць цемра ці святло. І ўвогуле, які ў тым сэнс, што мы ўсё лепшага чакаем, а рэчаіснасці ўнікаем, бо рэчаіснасць – гэта стрэс. І ясны дзень настаў даўно, а мы спрачаліся бясконца, гуляла колерамі сонца праз недапітае віно.

* * * Я прызнаю сваю віну, у тым, што ў свеце грэху многа, сваю таксама даніну я ўнёс, не слухаючы Бога. Паслухаўся ерэтыкоў, паверыў, што я нешта значу без веры ў боскую любоў, у найвялікшую задачу: жыць і душою не крывіць, ў няпраўдзе не шукаць карысці... Хачу жыццё я абнавіць... У дабрыні шукаю выйсця.

* * * Ад гучнай фразы да маленькай коскі я навучыўся грамаце усёй у непрыкметнай беларускай вёскі, настаўніцы, дарадчыцы маёй. Яна мне песень ціхіх наспявала, яна мне сцежкі разаслала ў свет, бывала, што і пальцам мне ківала, калі ступаў у крываваты след. Так і жыву па простых тых уроках, якія я праходзіў кожны дзень… Мне маляўнічасць бачыцца ў аблоках… Дарма што ад святла бывае цень…

* * * Ды не паеду я ў Анапу, не палячу ў гаючы Крым. Пайду, прылягу на канапу, зраблю сабе маленькі дрым. Душу паціху супакою, настроюся на дабрыню, і, лежачы ў сваім пакоі, сяброў прыпомню і радню. І задрамлю я ў сэрцы з імі, і ўбачу каляровы сон: я побач з мёртвымі й жывымі іду да Бога на паклон.

* * * Варта камусьці крыкнуць і сэрца маё задрыжыць. Ніяк не магу прывыкнуць, што можна без страху жыць... Выйду я ў чыстае поле і ў неба загалашу: «О дайце мне, дайце ж мне волю, болей нічога я не папрашу.» Ноч мяне змрокам накрые, прыспіць на ўвесь свет аднаго. О Маці святая, Марыя, Дай сілу мне сына твайго...

Песні

* * * Нястрымна і смела ляцелі арэлі, Насуперак страхам, насустрач вятрам... І тахкалі сэрцы, і шчокі гарэлі І вольнае волі хацелася нам... А сонца свяціла і мружыла вочы, Хацелася гучна крычаць і спяваць, Імкнуліся ў высі мы, у зааблочча, І вецер за намі не мог паспяваць. Ах, вольная воля, ты вабіш і клічаш, Пяшчотна ўсміхаешся людзям здаля, Ты рай абяцаеш, ты радасці зычыш, А ўнізе чакае нас маці-зямля. Мы дом павітаем, мы маму абдымем, Мы іх не забудзем, дзе б мы ні былі. Жыць будзем заўжды з незаплямленым імем, І весяліцца на роднай зямлі.

* * * Ціхі вецер вее ў полі, Мякка гладзіць каласы. Песня чуецца на волі, Звонка льюцца галасы. Дзеці рушылі ў паходы, На жаданы вольны ўрок, Да прыроды, дзе прыгоды Іх чакаюць, што ні крок. Разгадаюць таямніцы, Здзівяцца не раз, не два… Піць ваду будуць з крыніцы, Слухаць, як расце трава. Сонца сыйдзе за пагоркі І на змену ноч прышле, Заміргаюць хітра зоркі, Месяц ў небе паплыве. І ніхто больш не гамоніць У зялёным шалашы. Толькі звон нябесны звоніць У прасветленай душы.