Рэшта

Любы край Любы край, жыцця крыніца, Ружай гожаю цвіцеш. Мне табой не надзівіцца, Песняй мне душу усцеш. Любы край, званочкі кветак Урачыста ўсім звіняць. Радуеш старых і дзетак. Хочацца ўвесь свет абняць. Любы край, ты напаўняеш Слодыччу маю душу. І ты, пэўна, добра знаеш, Да каго найперш спяшу. Любы край, сваю Радзіму, Я з малых гадоў люблю. Я ў бядзе цябе не кіну, Віншаванні ў песні шлю.

* * * На вольную волю, да сонца Імкнемся душою заўжды, У свет наш, шырокі, бясконцы, Вясёлы і малады. На волі спяваецца звонка Пра луг, пра палі і лясы. А з намі спявае старонка На розныя галасы. У доме высокім ці ў хаце Імкнецца народ да святла, Мы чуем, як родная маці, Свой голас у песню ўпляла. І ў хоры магутным запела Прырода і з ёю народ. І песня удаль паляцела Без межаў і перашкод. Расслабцеся!

* * * Стаўся да сябе так, як ставішся да іншых. Жудасна будзе тады застацца сам-на-сам з сабой!

* * * Дэманстравала дзеўка гожасць ног. Дзед не глядзеў. А што ён мог?

* * * Як гэта нясмачна, як гэта банальна. Але рагочуць дружна ўсе, павальна.

* * * Адбіваюся сам ад сябе... Няма пераможцы ў той барацьбе.

* * * – На тым і стаю! – упарціўся муж. – Паглядзі, куды ўлез... – кпіла жонка.

* * * У цесным трамваі жанчына пайшла на мяне грудзьмі. Ніякай эротыкі.

* * * Прафесар студэнту пасля вельмі сціслага адказу: «Мала, мала, мала...» Студэнт: «Іваноў даў яшчэ менш.»

* * * Была прыгажуня нялёгкіх паводзін, Таму з ёй ужыцца не мог аніводзін.

* * * Схаваўся за суседаву шырокую спіну. Ударылі ззаду.

* * * Ад думак замарыўся, лёг у ложак, Ды колкай прасціна была, як вожык.

* * * Схапіліся ў бойцы вар‘ят і псіх. «Давай, давай!» – падзуджавалі іх, пакуль адзін нарэшце не заціх.

* * * Нядбайла на хвалу начальніка купіўся, наліў яму віна, сам, як свіння, напіўся.

* * * «Без мяне народ няпоўны»... Народ маўчыць, бо ёсць Галоўны.

* * * Дзіка б’юць пад дыхаўку, а ён не здаецца. «Вы не замарыліся?» – з’едліва смяецца.

* * * Хочацца глыбока задумацца.Толькі, пра што, не ведаю.

* * * Дурань ёсць дурань. Трымайся спакойна. Не пераробіш яго пад сябе. Войнаў не трэба. Паводзься прыстойна. Сорам Быць з дурнем у барацьбе.

Нарэшце Пад старасць болей цягне да прыроды, да траваў, дрэваў, нівы і раллі. Разгадваю затоеныя коды, як дасягнуць мне існасці зямлі. Ці не зачаста мы грашылі словам, не ўкладваючы ў слова пачуцця? Хваліліся нябачаным «уловам», урваўшы кус тлусцейшы у жыцця. Здавалася: ажыццявяцца мары, і мы адмолім цяжкія грахі. Гляджу на неба... Праплываюць хмары. І сонейка між іх. У сэрцы боль глухі.

* * * Ну вось і ўсё. На гэтым развітаюся. Што на душы ў вас, не пытаюся...