Проза

По приговору времени и литературы именно Фридрих Барбаросса оказался под властью сокровища Нибелунгов, это оно тащило его и правило им, лишая собственной логики и воли. Вопреки ожиданиям этот император был далек от идеала спасителя нации, но образ императора, согнутого под бременем рокового сокровища,…

Но ведь теперь они не так уж и близки, и если брат этого так и не понял… Если он так и не понял, что, сам того не желая, вбил последний гвоздь в гроб их отношений, то это только его вина. Нечего жалеть. Не за что жалеть. Галерея. Галерея с высокими стрельчатыми окнами. Он почему-то остановился, подошел…

Помню мутно-серую мыльную воду, и ощущение остывания её, ухода блаженства — но, наверное, я не могу ещё сказать, попросить подлить горячей… И помню ликованье от понимания — меня любят в этом мире, он добр, мне хотят сделать хорошо! — тёплое бултыхание струи кипятка, грубовато-ласковое движение красной…

— О, наука! — Услышал он над собою веселый, и главное знакомый голос. Обладателя этого голоса он узнал не сразу. Даже после того, как его подняли и начали отряхивать, он никак не мог сообразить, что это за человек в длинном черном пальто, с белым шарфом на шее. — Не узнаешь? И тут кандидат его узнал.…

- Добрый вечер, - расплылся в улыбке Угрюмов. - Гостей принимаете? - Мест нет! Не ясно, что ли, написано? - У меня специальная броня. Вот, посмотрите. Деньги полагалось класть в паспорт. За неимением такового Угрюмов воспользовался старым конвертом. - Что вы мне суёте? Что вы себе позволяете?…

Все это Олег узнал еще тогда, в восьмом классе. Он никогда и ничего не говорил Юноне, и она никогда и ничего не говорила ему, кроме самых обычных слов, вроде: «Сдай тетрадку!» — если была дежурной и ходила по рядам. Иногда они оставались вместе — выпускать классную стенгазету. Олег был штатным художником…

Однажды утром, еще до того, как отец-солнце начал свой путь по небосводу, Матела, пробравшись в крааль своего друга, украл его любимую дубинку — толстый сук баобаба, превращенный стараниями Зикея в устрашающее оружие. Матела опустил дубинку в пруд, затем ее влажным концом начертил на пыльной земле круг,…

— Autre temp , autre moeur * , — з усмешкай сказаў містэр Конвэй. * Іншыя часы, іншыя норавы. Гэта быў высокі мужчына з ваеннай выпраўкай, такога ж тыпу, што Іўшэм — шчыры і дабрадушны, але без вялікіх прэтэнзіяў на інтэлект. — У часы майго юнацтва мы ўсе браліся за рукі і, стаўшы ў кола, спявалі…

І раптам, якраз у самы разгар лета,— вайна, Марсэль мабілізаваны, потым прызнаны непрыдатным да службы, дэфіцыт тканіны, поўны застой у справах і толькі бязлюдныя і спякотныя вуліцы. Цяпер, калі б нешта здарылася, у яе не было б супраць гэтага ўжо ніякіх сродкаў. Таму, як толькі тканіна зноў пачала ўзнікаць…

Я пачаў чытаць: “Шаноўны містэр Холмс! Мне параілі звярнуцца да вас мае юрысты, але справа ў мяне настолькі далікатная, што яе вельмі складана выкласці на паперы. Яна датычыць майго сябра, ад чыйго імя я выступаю. Гэты джэнтльмен ажаніўся пяць гадоў таму з лэдзі родам з Перу, дачкой перуанскага гандляра,…

– Гэта з тваёй скарбонкі! – ускрыкнуў ён. Двойчы яна спрабавала загаварыць, але нічога не выходзіла. Урэшце павольна, адно за адным, з яе скрыўленых вуснаў з’яўляліся словы: – Прынамсі я ніколі гэтага не выкарыстоўвала. Ён зноў апусціў руку ў кішэню і дастаў з яе аркуш паперы, разгарнуўшы перад…

Быў змрочны, вельмі халодны зімовы вечар з парывістым ветрам, што крычаў у комінах і грукацеў у шыбіны. З кожным яго парывам у шкло звінеў дробны дождж, на імгненне заглушаючы сумнае булькатанне і звон кропляў, што сцякалі з даху. Паабедаўшы, Дуглас Стоўн сядзеў у сваім кабінеце ля каміна, поруч з ім,…

— Дзе знаходзіцца калекцыя Мемфіса? — запытаў навуковец па-французску з інтанацыяй чалавека, які прыдумаў пытанне толькі для таго, каб распачаць гутарку. — Там, — суха адказаў служка, кіўнуўшы ў іншы бок залы. — Вы ж егіпцянін, праўда? — спытаў ангелец. Служка падняў свае дзіўныя цёмныя вочы на…

Когда я наконец вышел из ванной, ее уже не было. В квартире стояла тишина. Роза почти совсем переселилась к своему новому возлюбленному, а Симон раскатывает на своем мотоцикле где-то в Сардинии. Недалеко то время, когда мы с Астрид останемся совсем одни. Мы не так уж часто говорили об этом, вероятно,…

Изба была опрятнее и больше тульских и калужских, в общем то же, все обычное, знакомое. Лучины, впрочем, Христофоров не видал давно. Теперь она горела чисто, жарко в железном кольце, и таракан суетливо бежал под нею. Но какая-то пустынность, словно нежилое вдруг почувствовалось. Христофоров вспомнил,…

— И лицо у меня такое же, — продолжаю я. — Вы не находите, что я похож на Жюстину? Как-то раз он не выдержал: — Не надо мне все время говорить о Жюстине. Тогда я с многозначительной миной: — Понимаю. Задел-таки за живое коновала. — Бедняжка, — промямлил он. — Я лечил ее буквально до самой…

Так вандруючы, нарэшце дабраўся я да італьянскага горада Фларэнцыі. Я меркаваў прабыць там доўга, часткова таму, што гэты горад спадабаўся мне, а часткова таму, што хацеў адпачыць ад цяжкасцяў валацужнага жыцця. Я арандаваў лаўку ў гарадскім квартале Санта Крочэ, а ў карчме, што стаяла недалёка адтуль,…

– А, калі гэта ваш пляменнік, – адказаў брамнік, – тады яму можна ўязджаць і без пашпарту. Ён жа, напэўна, будзе жыць у вас? – Канечне, – сказаў прыезджы, – і, магчыма прабудзе доўга. У брамніка больш не было ніякіх пытанняў, і прыезджы пан і яго пляменнік уехалі ў гарадок. Бургамістр і ўвесь горад…

У блакітных вачах старога была такая гарачая мальба, што Фалконбрыдж, які меў простае добрае сэрца, расчуліўся. — Well! — сказаў ён. — Я вас бяру. Будзеце дазорцам маяка. Твар старога асвятліўся невымоўнай радасцю. — Дзякуй. — Ці можаце сёння ехаць на вежу? — Так, вядома. — Ну тады good…

Ён ішоў дадому расчырванелы і ўсхваляваны, каўнер паліто скамечыўся, вочы моцна балелі, а вушы гарэлі. Ён трывожна паглядаў на кожны з дзесяці ліхтароў, мінаючы іх. І толькі застаўшыся адзін у сваім маленькім пакойчыку на Чэрч-роў, ён здолеў засяродзіцца на ўспамінах пра здарэнне і запытаць сябе: “А…